Çocukluğumuzun geçtiği, sokaklarında ezdiğimiz tasları, çeşmeleri, ağaçları ve evleri, arkasına tarih düşülmemiş büyükçe kalın bir albümde renkleri solmuş duruyor. Kısadan uzun pantolona, terleyen sakalımız uzattığımız favori ile saçlarımız, anlamadan göz açıp kapayıncaya kadar geçen zamanda geride kalan bunca yıl...

Sanki geçmişi anlatırken o günleri yeniden yaşıyorum. Bana başka bir tat veriyor. Sonrasında biraz hüzün oluyor ama yasadıklarımın bir sağlamasını yapmış oluyorum. Değişen ve gelişen şehirde bazı şeylerin değişmeyip aynı kalması, korunması, kısacak geçmişimle olan bağımın kopmamasına yardımcı oluyor. Anılarımın çokluğu ise bu kadim şehirle çocukluğumdan beri tanıdığım, beraber büyüdüğümüz; ekmeği, suyu, acıyı tatlıyı paylaştığımız, yalnızca ona açtığım isimlerini bir sır gibi sakladığı aşklarımı. Beni en iyi bilen dostum, arkadaşım olan bu şehirde rahat eder, nefes alırım.

Güya meyhanelerinde keyif yapıp ya da efkâr dağıtırken, içimden içimi yine sessizce ona dökmüşümdür. Yolda onunla dünü, bugünü, geleceği konuşup giderken, birden karşına sevdiğin birini çıkarıveren, ayaklarına yön verip kulağına bir şeyler fısıldayan da bu şehir değil mi? Hiç görmek istemediğin biri de çıkabilir. Bir dur. Düşün. Neden? Niçin? Diye sor. Mutlaka iyi, güzel bir şeyler bulacağına inanıyorum. Yaşam, sevgiyle başlamadı mı?