Küçük bir kızken en sevdiğim şey masalları canlandırmaktı. Annemin süslü elbiselerini giyip bazen Rapunzel oluyordum bazen de Pamuk Prenses. Saçlarıma çiçekler takıp 
dans ettiğim o yıllarda, Evren adında başka bir 
masal kahramanıyla tanıştım; ancak bu kahraman, canlandırdığım masallardakilere hiç benzemiyordu. 
O, henüz altı yaşındayken kendisini susmakla cezalandırmış 
bir kahramandı. Farkında mıydı bilmiyorum ama 
suskunluğuna rağmen onun sesini duyabiliyordum ben. 
Birlikte büyüdük; birbirimizin eksik parçası olduk. 
Fakat Evren'in bana olan sarsılmaz bağlılığı zamanla 
etrafımı kuşatan bir kördüğüme dönüşürken çocukluğumdan beri içimde büyüttüğüm korkularım da beni yönümü bulamadığım derin bir karanlığa hapsetti. Bu karanlığın 
aslında kendi sonum olduğunu fark ettiğimde ise artık çok geçti ve beni oradan kurtaracak bir mucizeye ihtiyacım vardı. 

Şimdi bu karanlığın ortasında, cevabını bilmediğim 
o sorularla baş başayım. Beklediğim o mucize Evren mi olacak yoksa bu bağlılık yavaş yavaş sonuma mı dönüşecek?