Kasabamızdan geçen kara trenle sık sık Filibe'ye gitmeye başlamıştık. Benim Filibe merakım yoktu ama kara trenin buharını, dumanını, raylarda çıkardığı sesi ve camdan bakarken tersine akıp giden ağaçları görmek çok hoşuma giderdi. Kriçim Garı'na yaklaşan tren toz duman içinde gelir, adeta göz gözü görmezdi. Ama bacasındaki duman her zaman bembeyazdı. Onu beklerken çocuk halimle hep merak ederdim: Kara kömürle yanan bu trenden nasıl beyaz dumanlar çıkar diye.... Yine de kesif kömür kokusu bana çok güzel gelirdi.

Bir anlam verememiştim ama babalar ve de babam haklı çıkacaktı. İlerleyen zamanlarda doktor kulaklığı alanlar doktor, kılıç kuşanan subay, kamyon alan filo sahibi, kepçe alan inşaat mühendisi babak alan kızlar bile ebe, hemşire oldu. Ben ise elimdeki tüfek ile sadece AVCI OLDUM... Babam çok haklıymış. Ama olsun bu siyah beyaz resim sayesinde anlatacağım binlerce hikayem oldu. Zaten senden mühendis olmaz diyordu, ben de yüzünü kara çıkarmadım, ileride çok iyi bir avcı oldum.

Şimdi avcılığın son basamağına ulaşmış olan ben; yeni çırağım Doğa'yı balık tutmak, kamp yapmak, ateş yakmak, barınak kurmak, ağaç dikmek, çöpünü toplamak, suya erişmek, ateşi söndürmek gibi hızlandırılmış bir eğitimle yarınki dünyamıza hazırlamakla meşgulüm.