Tanımadığım bir çift göz, merhaba...
Az önce kitabıma dokunup ardında bıraktığın parmak izinin hikâyesini asla
öğrenemeyeceğim belki.
Ama bil ki, kelimelerime konuk oluşun; bir çocuğun sırtına yüklenen en ağır acılarla, yine de
tükenmeyen umudun dirençli nefesiyle yüzleşecek.
Azad adında bir çocuk belki hiç var olmadı. Ya da bu varoluştan hiç birimizin haberi olmadı.
Ama ben bu satırları, Azad'ın öyküsünde gizlenen hakikati; herhangi bir gün, herhangi bir
yerde, başka bir çocuğun başına gelebilecek acıların arasında bile umudunu yitirmemesi
dileğiyle yazdım.
Çünkü umut, acının en karanlık topraklarında bile filiz veren bir tohumdur; yakıcıdır ama
bir o kadar da direngen...
Eğer kalbin hazırsa, ben anlatmaya hazırım.