Türk mûsikisi, nazarî birikiminin yanı sıra meşk geleneği içerisinde şekillenen güçlü bir icra ve yorum mirasına sahiptir. Bu mirasın önemli temsilcilerinden biri olan Bekir Sıdkı Sezgin, klasik Türk mûsikisi ve dinî mûsiki alanındaki üslubu, makam bilgisi ve ses hâkimiyetiyle kendine özgü bir icra anlayışı ortaya koymuştur.

Bu çalışma, Sezgin'in rast ve bayatî makamlarında seslendirdiği iki kaside ile iki gazeli ses kayıtları üzerinden incelemektedir. İcralar, müziksel dikte yoluyla notaya aktarılmış; makam seyri, perde kullanımı, çeşniler, kalış ve kararlar ile süsleme, melisma, ritmik esneklik ve güfte-icra ilişkisi bakımından ayrıntılı biçimde analiz edilmiştir. Elde edilen veriler, tablo ve grafiklerle desteklenerek karşılaştırmalı olarak değerlendirilmiştir.

Çalışma, canlı icranın nota aracılığıyla bütünüyle temsil edilemeyeceği gerçeğini gözeterek transkripsiyonu bir belgeleme ve çözümleme aracı olarak ele almakta; Bekir Sıdkı Sezgin'in icra üslubunun somut veriler üzerinden incelenmesine ve Türk mûsikisi ses icracılığı literatürüne katkı sunmayı amaçlamaktadır.