Bu çalışma, Endülüs edebiyatının görece ihmal edilmiş son safhası olan Ben-i Ahmer Dönemi (12371492) şiirini, tasavvuf ekseninde incelemeyi amaçlamaktadır. Endülüs edebiyatı üzerine yapılan çalışmalar çoğunlukla erken dönemlere yoğunlaşırken, bu araştırma siyasi, toplumsal ve kültürel dönüşümlerin belirginleştiği son dönemi merkeze alarak literatüre özgün bir katkı sunmaktadır. Ben-i Ahmer Dönemi'nde tasavvufun, şiirin diline, üslubuna ve türlerine (gazel, methiye, tasvir vb.) nasıl yansıdığı sanatsal boyutlarıyla ele alınmıştır. Çalışmada tasavvufun, dönemin eğlence ve sefahat anlayışına bir tepki olarak şiirde nasıl bir manevi derinlik oluşturduğu ortaya konulmaktadır. Ayrıca mutasavvıf şair Ebü'l Hasan eş-Şüşterî'nin hayatı, düşünce dünyası ve şiirleri ayrıntılı biçimde incelenerek, çeviri eksikliği nedeniyle yeterince tanınmamış edebî mirası görünür kılınmaya çalışılmıştır.