İki yolcu gibiydik, bu yolculukta birimiz diğerinden habersiz seyahat ediyordu. Yolculuğa inansaydı haberi olmayan gidilecek yerin son durak olmadığını anlayabilirdi. Bir gül kadar semboliti bizim hayatımız, gülü koklamaya izin veriyor ama eline aldığında dikenin batmasını da istiyordu bu hayat bizden. Güzel de bir hikaye bıraktı bu hayat bize, hikayemizin karakterleri de çok senli benli idi. Çok matematik de bilmezdim, bizim aramızda belki de en çok sen büyük hesaplar yapardın, ben ise bildiğim kadarıyla; bunda da benim canım sağ olsun. Hesap kitap benim işim değil ama aşkın tarifi sen artı ben olabilirdi.