Ben bir sığınmacıyım. Ülkesinde yaşanan büyün felaketleri sırtında taşımış bir sığınmacı. Tek çantayla! Hepsini sırtıma yükledim. Vurdum kendimi yollara. Yollar hiç bitmedi. Varmak istedim bir yerlere. Düşünmek, başlı başına benim işimdi. Çok insan tanıdım; isimli, isimsiz. Çok cümle kurdum kendi içimde.Her şeyin adını bildimde kendi adımı bilemedim. Yüreğime çöken bu ıssızlığa dokunmadım hiç.
Herkesin vardır yaraları ve ardından yapıştırdığı yara bantları. Kimisi bir insanla yapar bunu kimisi sarılır yalnızlığına. İnsan düşünen bir hayvan; dünyaysa dönüyor yalnızca, sen "Dur!" diye bağırsanda!
Vardır herkesin içinde bir karanlık. Kimisi yüzleşir karanlığıyla, kimisi dolanır yalnızlığına. Hayat yüzleştirir sonrasında; sen istesende istemesende... Bedeninin her zerresini kaplamış olan o karanlık, içine alır seni sen nereye kaçsanda.
O karanlığı da sevdim. Bütün kötülüklerle tek tek yüzleştim. Intikam denilen o yemeği sıcak sıcak yedim. Bedenime batan ısırgan otlarını tek tek çektim! Kendi ellerimle... Yalnızlık güzel veya değil...