Musluktan akan sudur bizim masalımız. 
Dokunmuş gibi olursun ama öyle göründüğü gibi değildir. Sen ona dokunmaya çalışsan o ellerinden kayıp gider hep. Çaresiz ardından bakakalırsın. Susmak istersin, çünkü başka bir şey elden gelmez. Ve sadece ardına kapanıp giden gözyaşlarıdır. 
Yaşlar sel eder onu, kalıcı kılar onu...
Masalın geçmiş olduğunu, bitmiş bir şeyin hikâyesi olduğunu biliyor musun?
Bazı masallar mutlu bitmez.
Bazıları ise hiç bitmez; yalnızca içimizde kalır.
Bizim Masalımız, söylenemeyen cümlelerin, yarım kalan konuşmaların ve hatırlamanın ağırlığıyla yazılmış bir metin. Bir aşkın kendisinden çok, ardında bıraktığı sessizliği anlatıyor.
Delfin, Toprak ve Emre;
bir hikâyenin karakterleri değil,
hafızanın içinden geçen izler gibi.
Bu kitap, bir son aramıyor.
Okura şunu soruyor:
Geride kalan gerçekten geçmiş midir, 
yoksa hâlâ bizimle mi yaşar?