Bu çalışmada çağdaş Türk edebiyatında tarihî roman türünde eserler kaleme alan Ahmet Haldun Terzioğlu, Hasan Erimez, Hüseyin Nihal Atsız, Lokman Aydoğan, Yusuf Kayaalp, Oğuz Pekgöz ve Levent İtez'e ait toplam 25 roman, arkaik sözcük kullanımı bağlamında incelenmiştir. Adı geçen yazarların kaleme aldıkları eserlerde arkaik sözcükleri sistematik ve yoğun bir biçimde kullanarak dili kurgunun önemli bir parçası hâline getirdikleri görülmektedir. Bu doğrultuda çalışmada, söz konusu romanlarda geçen arkaik sözcüklerin tespit edilmesi, tarihî gelişimlerinin ve kullanım özelliklerinin ortaya konulması amaçlanmıştır. Böylece tarihî metinlerin tozlu sayfalarında kaldığı düşünülen arkaik sözcüklerin çağdaş tarihî romanlarda nasıl yer bulduğu bilimsel bir yaklaşımla ele alınmış ve literatüre katkı sunulmaya çalışılmıştır.

Çalışma, Giriş ve Sonuç bölümlerinin yanı sıra iki ana bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde çalışmanın amacı, önemi, yöntemi, kapsamı ve sınırlılıkları açıklanmıştır. Birinci bölümde arkaik (eskicil) ve arkaizm (eskicilik) kavramları dilbilim ve edebiyat bilimi açısından ele alınıp değerlendirilmiştir. İkinci bölümde ise romanlarda tespit edilen her bir sözcüğün Orhon Türkçesinden başlayarak Eski Uygur, Karahanlı, Harezm-Altınordu, Kıpçak, Çağatay ve Eski Anadolu Türkçesi dönemlerindeki gelişimi incelenmiş; sözcüklerin günümüz romanlarına uzanan serüveni ortaya konulmuştur. Sonuç bölümünde ise elde edilen veriler değerlendirilmiştir.