"Bizi görüyor değil mi?"
"Evet, görüyor tabii ki."
"Peki, uyandığımız için seviniyor mudur?"
"Tabii ki seviniyordur. Anneler çocuklarının hep temiz olmasını ister."
"Cennet çok uzak mı Bayan Lovina?"
"Evet, çok uzak..."
"O yüzden mi hâlâ gelemedi?"
"Belki de," dedi. Hep aynı soru da tıkanırdı Bayan Lovina, yine tıkandı.Bu eser ilk bakışta beş yaşında bir çocuğun cennetteki annesini bekleme hikâyesi gibi görünse de, yetimhane koridorlarında umut etmemin çocukları yaşama sıkı sıkıya tutuşunun hikâyesidir. Zaman zaman kendi çocukluğunuza inecek ve kendinizi sorgulayacaksınız.
Psikolog ve psikolojik danışman görüşleri alınmış bu eserde size iyi gelecek sıcacık bir öykü var.Belki de siz de denizdeki çocukların gözlerinde çikolata parçacıklarını arayıp onlara Doremi diye sarılacaksınız. Ya da solucan ve karıncalardan dua isteyeceksiniz. Kim bilir?