BIR DEHA, kendi ışıltısının kendi gözlerini kamaştırmasına asla izin vermemelidir. Ancak pek azı bunu başarabilir... Ebu Nasır Muhammed Bin Tarhan Farabî, "Kendimi bazen bir ateş böceği gibi hissediyorum..." diye iç geçirdi. "Aklımın istekleri, göklerin sınırlarına kadar uzanıyor. Fakat ah! Ellerim, merakımın emellerine bir türlü yetişemiyor.
Evet evet! Kendimi bir ateş böceği gibi hissediyorum. Bu nihayetsiz bilinmezliğin karan-lığında, ormanda uçuşan şu minicik ışıklı mahlûklar gibi, kendi ışığım ile kendi kendime, hakikate giden bir yol bulmaya çabalıyorum... Umarım çabamın samimiyeti bana, yanlış yollara saptığım, yahut yolumu bütün bütün yitirdiğim zamanlar için geçerli bir özür olur."

Bu kitapta okuyacaklarınız, Farabî ile onu uzun seneler sarayında misafir eden ve el üstünde tutan Seyfüddevle arasında geçmesi muhtemel uzun bir sohbettir. Gerçek değildir belki ama kimse gerçek olmadığını söyleyemez...