İnsan, içine doğduğu dünyayı gerçek olarak kabul eder. Belki de başka türlüsünü bilmediğinden... Doğar ve kendinden önce konulmuş isimleri öğrenir. Kendinden önce çizilmiş sınırların içinde yaşar. Sonra bir gün koşturmacanın içinde hakikatin ne olduğunu ve nerede olduğunu sorar. Aslında sorması gereken ilk soru hakikatin nerede olduğu değil, kendisinin nerede olduğudur. Çünkü insanın kaybolması için her zaman yolunu yitirmesi gerekmez. Bazen herkesle aynı yöne yürümek de kaybolmanın bir biçimidir.

Bazı yollar vardır ki insanın kendisi onları seçmez. Vakti geldiğinde yol, insanı seçer. Böyle zamanlarda kader kapıyı çalmaz. İzin de istemez. Hayatın ortasına küçük bir çatlak açılır ve insan, daha dün varlığından haberdar olmadığı bir Diyar'ın içinde bulur kendisini.
Elinizde tuttuğunuz hikâyede başka topraklar, başka şehirler, başka insanlar göreceksiniz. Fakat hiçbir yolculuğun yalnızca iki yer arasındaki mesafeden ibaret olmadığını aklınızın bir köşesinde tutun. İnsan bir kapıdan geçtiğinde yalnızca bulunduğu yeri değiştirmez. Bazen ardında bir dünyayı bırakır. Bazen bir inancı Bazen kendisi zannettiği şeyi. Ve bazen de yolun sonunda vardığı kişinin, bütün ömrü boyunca aradığı kişi olduğunu anlar. Ve her sır anlatılmaz. Bazıları bulunur. Bazıları yaşanır. Bazıları ise yalnızca taşınır...