Eylül doğayı kadına benzetti. Anaç, sabırlı, verici... Her mevsim kuruyan, dökülen, ölen yapraklar yeniden doğuyor, baharla birlikte yeniden çiçekleniyordu. Hayat da kadın gibiydi; acıyı içinde büyüten, kaybı taşıyan ama yine de yaşamı doğuran.
Doğa verimli bir kadındı, Anka kuşu gibi küllerinden yeniden yeniden doğan... Eylül ağacın kabuğuna dokundu. Sertti ama sıcaktı. Yılların yorgunluğu parmak uçlarına kadar geçti. İnsanlar gibi, diye düşündü. Dışarıdan suskun, içeride bin hikâye... Kırılan dallarını saklamış, kesilen yerlerinden kabuk bağlamıştı ağaç, kimseye göstermeden iyileşmişti.