Çoğumuz onu Ağustos 2025'te İsrail'in Nasser Hastanesi'ne yaptığı hava saldırısında şehit olmasıyla tanıdık. Oğlu Gays'a bıraktığı vasiyet, okuyan herkesi derinden sarstı.
Oysa o savaşın başından beri Gazze'nin sesini ve direnişini soykırıma, savaşa ve zulme sessiz kalan dünyaya duyurmak için canını hiçe sayan gazetecilerden biriydi.
Bombaların, yıkımın ve kayıpların ortasında çektiği fotoğraflarla yaşananları kayda geçirirken bir yandan da oğlundan ayrı kalmanın hasretini taşıyan bir anne, sevdiklerini birer birer toprağa emanet eden bir kadın, babası hayatta kalabilsin diye ona böbreğini veren fedakâr bir evlat, bütün acılarına rağmen inancına ve umuduna tutunan bir mümindi.
Nalan Güven, yeni romanı Gazze'de Meryem Olmak'ta Meryem Riyad Ebu Dakka'nın hayatı üzerinden bizlere Gazze'yi unutmama çağrısında bulunuyor.

Limon ve portakal çiçekleri kokan Gazze'min sokakları artık yok.
Bilmiyorum yine narenciye bahçelerinin mis rayihaları sarar mı şehrimizi?
Nereye baksam bir dram sahnesi; gözlerim de yüreğim de acıya doydu!
Belki ardımdan;
"Şehit olmayı isteyecek kadar yorulmuştu!" yazacaklar.
Fotoğraflarım kalacak geriye.
Birçok Gazzeli gibi ben de bu dünyaya şahit olmaya, iz bırakmaya gelmiş olabilirim.
Belki birkaç sözüm kulağınıza ulaşsın diye!
Belki vasiyetimi evlatlar üzerine alsın diye!
"Meryem gibi yaşa!" demişti bana annem.
"Gazze'de Meryem Olmak" kolay değildi elbet.
Ama maharet, dünyada "Meryem" olmayı başarabilmek!