Güven olmaz İstanbul havalarından değildi bu sabahki.
Gayet kendinden, soğuğundan, güneşsizliğinden emin...
Sımsıkı kapalı pencereler ve balkon kapıları ser verip sır vermiyor, kiminin rüyasına yorum, kiminin uykusuzluğuna çözüm olacak hikâyeler sokağa karışacak delik arıyordu. Yatak sıcağından yeni kopmuş erkenci nefesleri içe işleyen buzhane rüzgârı gibi beyaz bulutlara çeviriyordu soğuk ve herkes kendi beyaz bulutuna baka baka, şu gri İstanbul sabahında ezberlenmiş adımlarıyla ilerliyordu yoluna.