Hızın, gürültünün ve unutuşun 
sıradanlaştığı bir çağda, 
insan bazen en çok 
kendini kaybeder.  
Kaybolmadan, hazır bir yol tarifi 
sunmuyor; durmayı, bakmayı ve 
hatırlamayı öneriyor. Değerlerin nasıl 
sessizce aşındığını, vicdanın gündelik 
hayatta nerede inceldiğini ve "insan 
kalmanın" neden her zamankinden daha zor 
olduğunu sorguluyor.  
Banu Tozluyurt; bireysel hafızadan toplumsal belleğe 
uzanan, ince bir yolculuğu anlatıyor.
Küçük anların büyük derslerine, unutulsa da vazgeçilmez 
olan değerlere ve her şeye rağmen "kaybolmamak" 
ihtimaline sarılmaya davet ediyor.
Çünkü insan, bazen ancak durduğunda yolunu hatırlar.