Kefen Giyen Aşk, yalnızca bir salgını ya da virüsün bedenler üzerindeki etkisini anlatmaz. Bu roman, asıl bulaşıcı olanın korku, yalnızlık, itaat, unutma ve sevgisizlik olduğunu gösterir. Salgın günlerinde aşk, karantina altına alınır; insanlar birbirine mesafe koyarken vicdan giderek kendine yabancılaşır.

Virüs burada biyolojik bir olgu olmanın ötesine geçer; topluma, ilişkilere, dile ve hafızaya yayılan sosyolojik bir hâle dönüşür. Aşk, tam da bu kırılma noktasında ortaya çıkar: Yasaklı, yaralı, riskli ama vazgeçilmez. Bedenlerin değil, anlamların enfekte olduğu bir çağda, insan hem başkasına hem kendine bulaşır.

Hayrettin Taylan, postmodern anlatım teknikleriyle parçalı zamanları, kırık bilinçleri ve çoğul sesleri bir araya getirerek okuru tek bir hikâyenin içine değil, çağın ruhuyla yüzleşmeye davet eder. Kefen Giyen Aşk, salgın günlerinde filizlenen bir duygunun, toplumun, dönüşümünün ve insanın içsel çözülüşünün sade, sert ve çarpıcı anlatısıdır.