"Piramus Babil'in en yakışıklısı, Tisbe ise en güzelidir. Birbirlerine komşu evlerde yaşayan iki genç aşık olurlar ancak aileleri evlenmelerine izin vermez. Kaçmaya karar verirler. Dut ağacının altında buluşmak üzere sözleşirler. Gecedir, dolunay çıkmıştır. Tisbe, Piramus'tan önce kararlaştıkları yere, Ninossi'nin ormanına gelir ve oradaki dut ağacının orada avından dönen, su içmek için çeşmeye gelmiş bir aslanla karşılaşınca bir mağaraya sığınır ancak kaçarken şalını düşürür. Aslan şalı ağzına alır ve kanlı ağzıyla şalı yırtar. Piramus geç kalmıştır, nefes nefesedir. Ortalıkta Tisbe'yi göremeyince beklemeye karar verir. Çeşmenin önünde dut ağacının hemen dibinde kanlı şalı görür. Tisbe'nin öldüğünü düşünerek kılıcını çekip kalbine saplar. Kanlar toprağa, oradan da dut ağacının meyvesine ulaşır ve bembeyaz olan dutlar kızıla döner. Tisbe mağaradan çıkıp ağacın oraya gelince Piramus'u kanlar içinde bulur ve o da kılıcı göğsüne saplayarak kendini öldürür."
Bunun için derler ki, önce beyaz olan dut, Piramus'un kanıyla sulandığı için kızıla sonra da kara bir renk almıştır. Tisbe'nin kanı da dut yapraklarını koyu yeşile çevirir. Dut lekesi ancak dut yaprağı kullanılarak çıkarılabilir...