İnsan bazen hayatını değiştiren kararları, hayatının değiştiğini fark etmeden verir. Kemal, Ankara'nın fakir mahallelerinden birinde, annesinin sessiz bekleyişi ve eski bir terzihanenin kumaş kokusu arasında büyür. Sonra hayatına giren insanlar, sokakların dili ve gençliğin savurduğu öfke, onu yavaş yavaş kendinden uzaklaştırır. Bir gün Kemal'in yerini Koçero alır.Artık başka bir hayatın içindedir. Dostlukların yerini sadakatler, umutların yerini hesaplar, çocukluğun masum sokaklarını ise korkunun gölgesi alır. Attığı her adım, onu biraz daha geri dönülmez bir yere sürükler. Sonunda demir kapılar kapanır ve Kemal, dışarıdaki dünyadan çok daha zor bir yerle karşı karşıya kalır.
Cezaevi günleri, geçmişin küllerini birer birer savururken annesinin sesi, çocukluğunun izleri ve yıllar önce bıraktığını sandığı hayat yeniden karşısına çıkar. Çünkü insanın asıl mahkûmiyeti, bazen dört duvar arasında değil, kendi seçimlerinin içinde başlar.
Kül Kokusu, bir insanın düşüşünden çok, düşüşün içinden yeniden ayağa kalkabilme ihtimalinin romanıdır. Belki de her külün altında, yeniden yanmayı bekleyen bir kor vardır. Bazen insanın yeniden doğması için önce kendi küllerine bakması gerekir.