"Küçük bir çarpma sesi. Bu ses ki her şeye yorulabilir, yaklaşan birinin adımını da düşündürebilir, çocukluk uykusundan kalma bir kâbusu da. Bir ses duyan ya da bir kımıltı gören, şurada bir şey hareket etti sanki, der yanındakine. Yok canım, sana öyle gelmiştir, diye rahatlatmaya çalışır yanındakiyse. Ama boşunadır, kaç kişi olursa olsun artık herkes yalnızdır. Birinin gördüğünü öteki göremez, ötekinin duyduğunu diğeri duyamaz. Çünkü karanlık ağaçlar herkese kendi canavarını hatırlatır. Herkes kendi ormanında. Herkes kendi canavarıyla. Baş başadır."

Selim, askeri düzenin içinde kaybettiği sesini yeniden bulmak için yıllar sonra adaya döner. Ardında bıraktığını sandığı geçmiş, sokaklarda, ailesinin evinde, denize bakan yollarda yeniden karşısına çıkar. Oya, Selim'in peşinden geldiği bu yeni hayatta bir başkasının iyileşmesini beklemenin ağırlığını taşır. Rakel ise saatlere bölünmüş günlerle kurduğu bozulmaz düzenin içinde, insanın kendini korumak için ördüğü duvarların bir gün yine kendisine dönebileceğini fark eder. Heybeliada'da, askeriyenin yüksek duvarlarının gölgesinde ışığı kaybetmeme umuduna tutunanlar, kendi içindeki fırtınayla karşı karşıya kalır. Gizem Gamze Şahin'den lodosla savrulup lodosla durulan insanların hikâyesini anlatan, varoluşun çetin sorularıyla dalgalanan incelikli bir ilk roman... Yarım kalmış yüzleşmelerin ve başka ihtimallerin gün yüzüne çıktığı Lodos Mevsimi, aidiyetin, yalnızlığın ve dostluğun insanı kendi karanlığına, kendi kıyısına çağırdığı yerden sesleniyor.