Belâgat ilminin en canlı ve tartışmalı konularından biri olan istiâre, bu kitapta tarihî süreç, kuramsal çerçeve ve edebî örnekler ışığında derinlemesine inceleniyor. Câhiz'den Abdülkâhîr Cürcânî'ye uzanan dönemde, istiârenin mahiyeti, gelişimi ve farklı bağlamlardaki kullanımları ayrıntılı biçimde ele alınırken, özellikle klasik Arap belâgat geleneğinde tartışmaların odağını oluşturan kinâyeli istiâre, sistematik biçimde ortaya konuyor. Kitap, kavramın tarihî serüvenini, çeşitli ekoller ve teorik yaklaşımlar çerçevesinde değerlendirerek okuyucuya kapsamlı bir analiz sunuyor.
İstiârenin temel unsurları, dil-anlam ilişkisi bağlamında ve edebî-dilsel boyutlarıyla incelenirken, kavramın klasik belâgat düşüncesindeki dönüşümü de gözler önüne seriliyor. Literatürde önemli bir boşluğu dolduran çalışma, araştırmacılar, akademisyenler ve edebiyat meraklıları için eşsiz bir başvuru kaynağı niteliği taşıyor.

One of the most vibrant and debated topics within the science of balāgha (Arabic rhetoric) is istiʿāra (metaphor), which this book examines in depth through its historical development, theoretical framework, and literary exemplars. Covering the period from al-Jāḥiẓ to ʿAbd al-Qāhir al-Jurjānī, it explores the nature, evolution, and contextual usages of istiʿāra, with particular focus on the classical rhetorical discussions surrounding of al-istiʿārah al-makniyah (implied metaphor). The book offers a comprehensive analysis of the concept's historical trajectory and its interpretation across various schools and theoretical approaches.
While the fundamental components of istiʿāra are examined within the framework of the languagemeaning relationship and through their literary and linguistic dimensions, the historical transformation of the concept within classical balāgha thought is also brought to light. Filling a significant gap in the literature, this work serves as an indispensable reference for researchers, scholars, and enthusiasts of classical Arabic rhetoric.