"Bu dünyadan sonra hayat var mı?"
Kaç kere sorduk bu soruyu, kaç kere daha soracağız? Peki madem:
"Cennet - Cehennem var mı mesela?"
Yok dediler ya işte. "Var da dediler ama."
Cehennem çok iyi fikir, cennet âlâ zaten. Araf peki?
"Eh işte..."
"Öbür dünyaya hazır mıyız? Hangisi olursa olsun, gitmeye hazır mıyız muhtemelen de cehenneme?
-Cennet şöyle dursun-"

Orhan hazır değil bir yere gitmeye.
Ayaklanın öyleyse ey bütün öbür dünya ahalisi! Kurtarın Orhan'ı iblislerin attığı şu cehennem kuytularından!
Bir kıyıdan karşı kıyıya geçmekten ibaret ölüm, Orhan âşık olmasaydı ama, olmazdı bu dünyanın öbürü de.

Devrim Alkış'ın son romanı İş İşten Geçmeden Âşıklar için Ölümsüzlük Rehberi ölümü layıkıyla tattırırken hayatı can başla savunarak her iki dünyaya da ısındırıyor okuru. Ölümü de hayatı da aşka emanet ediyor.

Her şey, her aşk hikâyesindeki gibi güzel başlamıştı. Birine ait bir anının, sevdiği filmin, beğendiği şehrin, okuduğu kitabın, dinlediği şarkının öbüründe de olmasına tesadüf demişler, bu tesadüfler çoğaldıkça birbirlerine ait olmaları gerektiğine koşulsuz inanmışlardı.