İnsanlık, tarih boyunca öngörülebilir bir yaşamı arzulamış olsa da bugün "kutsal hız" ile ilerleyen teknolojik bir fırtınanın ortasındadır. Harun Tunç, Muhafazakâr Endişeler - Postmodern Fanteziler Kavşağında Yapay Zekâ ve Kadın adlı bu eserinde, insanlığın sadece teknolojik değil, ontolojik bir kırılma yaşadığı bu çağa ayna tutuyor. Kitap, yapay zekânın soğuk kodları arasına sıkışmış insanın; duygularını, inancını ve en önemlisi cinsiyetini nasıl yeniden tanımladığını sorguluyor. Birey, boyun eğdirilmiş bir özne olmaktan çıkıp kendi kendini ifşa eden ve sömüren bir projeye dönüşüyor. Yazar, "verinin patriyarkası" odağından algoritmaların tarafsız olmadığını; aksine kadına yönelik tarihsel eşitsizlikleri, "teknik bir tarafsızlık maskesi" altında nasıl yeniden ürettiğini ortaya koyuyor. Harun Tunç, insan ve yapay zekâ arasındaki ilişkiyi, bir kız çocuğu ile babası arasındaki ilişkiye benzeterek final yapıyor: "sırtını yasladığın dağ ile küstüğün dağın aynı dağ olması..." Bu kitap ne teknofobik bir reddediş ne de transhümanist bir övgüdür; yapay zekânın "terbiye edilebilir" bir araç olduğunu hatırlatan, insanın organikliğini, değerlerini ve duygularını yeniden düşünmeye davet eden entelektüel bir çabadır.