Bir hekimin adı kurumsal unvanının sınırlarını aşarak kent hafızasına yerleşmişse nesiller boyunca "Mutemit bey" diye anılıyorsa bu, biyografik bir kaydın değil, kolektif bir hafızanın işaretidir. Abidin Çevik ve Ali Eren Demir'in bu çalışması, 1951-1973 yılları arasında Elazığ Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi başhekimliğini yürüten Dr. Mutemit Yazıcı'nın yaşam öyküsünü merkeze alırken çok daha katmanlı bir soruyu izler: Cumhuriyet modernleşmesinin merkezden çevreye aktardığı bilgi ve kurumsal pratik, Anadolu'nun toplumsal dokusunda nasıl dönüşüme uğrar? Tunceli'nin Pülümür ilçesinde teğmen-hekim olarak 1938'in ağır atmosferini yaşayan, ardından Susurluk'ta hükümet tabipliği yapan ve Bakırköy'de psikiyatri ihtisasını tamamlayan Yazıcı'nın öyküsü; disipliner iktidar, biyopolitik yönetim ve toplumsal hafızanın seçici inşası üzerine, kusursuz bir kahraman anlatısından özenle kaçınan bir okuma sunar.