Bu çalışma, Memlükler döneminde yaşamış Hanefî hukukçusu Necmeddin et-Tarasûsî'nin vakıf hukukuna katkılarını istibdâl, istidâne ve icâre-i tavîle meseleleri çerçevesinde incelemektedir. Araştırma, Tarasûsî'nin bu alanlarda geliştirdiği özgün yaklaşımların Hanefî mezhep birikimi içindeki yerini ve sonraki literatüre etkisini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Tarasûsî, istibdâlde vâkıfın yasaklayıcı şartına rağmen maslahat ve kadı denetimiyle değişimi mümkün görmüş; istidânede vakfın borçlanmasını, kiraya verilemezlik şartıyla meşrulaştırmış ve bu görüş Hanefî literatüründe kabul görmüştür. İcâre-i tavîlede ise süresi aşan kısmın geçersiz sayılmasını pratik bir çözüm olarak önermiştir. Bulgular, Tarasûsî'nin mezhep içi görüşleri sistematize eden ve pratik ihtiyaçlara cevap veren etkili bir hukukçu olduğunu göstermektedir.