New Age, postmodern dünyanın boşluğunda, kadim hakikatlerin yağmalanarak pazarlandığı bir "manevi sömürünün" anatomisini çıkarıyor. Bu eser, kutsalın yerine egoyu, teslimiyetin yerine narsisizmi koyan bu akımın; varoluşsal bir derinlik değil, epistemolojik bir intihar olduğunu savunuyor. Tanrı'nın tahtından indirildiği ve insanın tanrılaştırıldığı bu sapkın düzende, bireyin kendi arzularını ilahlaştırdığı bu "kozmik paganizm" atmosferini, titizlikle deşifre ediyor.
New Age, geleneksel bağlarından koparılmış kitlelerin, kapitalizmin vitrinlerinden topladığı mistik parçalarla inşa ettiği sahte bir sığınaktır. Kitap, "pozitif enerji" ve "çekim yasası" gibi kavramların ardına gizlenen seküler bencilliği; acıyı ve sorumluluğu reddeden, toplumsal adaleti bireysel "frekanslara" indirgeyen bir uyuşma hali olarak tanımlıyor. Bu hareketin, insanın gölge yanıyla yüzleşmek yerine onu illüzyonist bir ışıkla örtbas eden, ruhu iyileştirmek bir yana, onu hakikatten koparan bir "spiritüel bypass" mekanizması olduğu gerçeğini gözler önüne seriyor.
Bu çalışma, New Age öğretilerinin aslında kadim geleneklerin bir devamı değil, onların içini boşaltan modern bir sapkınlık olduğunu vurguluyor. Hakikatin disiplinli yolundan kaçıp kestirme aydınlanma vaatlerine sapan modern insanın, aslında kendi illüzyonlarının esiri haline gelişini açık bir dille resmediyor. New Age, okuru parıltılı vaatlerin arkasındaki karanlık boşlukla yüzleşmeye davet ederken; hakiki maneviyatın ancak nefsin terbiye ve tezkiyesi ile mümkün olabileceğini hatırlatıyor.