Ayla Güvenç İmir'in Pavyon kitabı, Ankara'nın parlak ve gürültülü gece hayatının ardında kalan görünmeyen dünyaya odaklanıyor. Pavyonları yalnızca eğlence, tüketim ve gösteri alanı olarak ele almak yerine, bu mekanlarda çalışan kadınların ve erkeklerin gündelik hayatlarına, emeklerine, ilişkilerine ve varoluş hallerine yakından bakıyor.
Uzun süreli gözlemler ve kurulan güven ilişkileriyle şekillenen çalışma; pavyonun sahnesinden çok, sahne arkasındaki hayatı görünür kılıyor. Mesaiye hazırlanan kadınlar, kuaför koltuğunda yorgunluktan uyuklayanlar, soyunma odalarındaki sessiz anlar, tazelenen makyajlar ve gecenin sonunda boşalan masalar... Sahneyi kaplayan konfetiler, tahta kaşıklar, mutfaktan yükselen yemek kokuları; garsonların, aşçıların, güvenliklerin ve müzisyenlerin temposu bu alemin gündelik ritmini oluşturuyor.
Pavyondaki kadınların sahnede kullandıkları isimlerle gerçek kimlikleri arasında sıkışan hikayeleri, kitabın önemli katmanlarından birini oluşturuyor. Sahneye çıkmadan önce hazırlanan bedenler ve yüzler, yalnızca bir performansın değil, görünmeyen bir emeğin de parçasına dönüşüyor. Rekabetin ve dayanışmanın, yorgunluğun ve eğlencenin, gerçek hayat ile hipergerçekliğin aynı mekanda yan yana var olduğu bu dünyada kadınlar kadar erkek emekçiler de fotoğrafların öznesi oluyor.
İmir'in fotoğraflarında neon ışıkların yarattığı parıltılı cennet ile kulislerin daha sessiz, yorgun ve çıplak gerçekliği karşı karşıya geliyor. Pavyonun dışarıdan görünen yüzü ile içeride sürdürülen gündelik hayat arasındaki gerilim, kitabın görsel hikayesinin temelini oluşturuyor.
Pavyon, toplumsal olarak ötekileştirilen ve çoğu zaman dışarıdan bakılan bu mekanı içeriden gözlemleyerek, burada çalışan insanların görünmeyen dünyasına bir kapı aralıyor. Ankara'nın gece kültürüne dair bir fotoğraf hikayesi olmanın ötesinde, emeğe, kimliğe, kadınlık hallerine, insan ilişkilerine ve hayatta kalma biçimlerine bakıyor.
Bu kitap, neon ışıkların ardında kalanlara; sahnenin önünden çok arkasında yaşananlara ve gündelik hayatın içinde karşılaşma ihtimalimiz uzak olan insanların hikayelerine tanıklık etmeye davet ediyor.