Bu kitap, Protestan geleneğinde otorite anlayışını, XVII. yüzyıl İngilte­re'sinde ortaya çıkan ve erken modern Hristiyanlık içerisinde dinî oto­riteye yönelik en radikal yaklaşımlardan birini geliştiren Kuveykırlar (Dostlar Cemiyeti) örneği üzerinden incelemektedir. Çalışma, otorite ile iktidar arasındaki kavramsal ayrımdan hareketle otoriteyi yalnızca zorlama veya kurumsal tahakküm biçiminde değil; meşruiyet, rıza, ka­bul ve içselleştirmeye dayanan çok boyutlu bir olgu olarak ele almak­tadır.
Analizin merkezinde, özellikle ruhban hiyerarşisi, kurumsal aracılık ve ayrıcalıklı yorum yetkisi gibi geleneksel kilise otoritesi biçimlerinin köklü biçimde yeniden değerlendirilmesine imkân veren Kuveykır­ların İçsel Işık öğretisi yer almaktadır. Kuveykırlık, bireyin Tanrı ile doğrudan ilişki kurabilme imkânını vurgulayarak dinî otoritenin ağır­lık merkezini kişisel deneyime ve devam eden ilahî rehberliğe doğru kaydırmış; ancak kolektif disiplin ve karar alma biçimlerini bütünüyle ortadan kaldırmamıştır. Böylece otorite, bireysel vicdan ile topluluğun ortak ayırt etme ve değerlendirme süreçleri arasında yeniden kurulan ilişkisel bir yapıya dönüşmüştür.
Kitap ayrıca bu otorite anlayışının aile hayatı, toplumsal cinsiyet ilişki­leri, siyasal otorite, sivil itaatsizlik, pasifizm ve toplumsal katılım alan­larındaki yansımalarını incelemektedir. Kuveykırların manevi eşitlik anlayışının kadınların dinî hayata katılımından aile ilişkilerine, barıştanıklığından etik temelli kamusal faaliyete kadar uzanan özgün yak­laşımların gelişimine nasıl katkıda bulunduğu ortaya konulmaktadır.
Sonuç olarak Kuveykır örneği, otoritenin zorunlu olarak hiyerarşik veya zorlayıcı olmak durumunda olmadığını; vicdan, ahlâkî sorumlu­luk, katılım ve ortak kabul temelinde de inşa edilebileceğini göstermek­te ve din, otorite ve bireysel özgürlük arasındaki süreklilik gösteren ilişkiye özgün bir perspektif sunmaktadır.