Ben bir Kafkas göçmeniyim. Benim için Kafkasya'nın önemi ne? Kafkasya, bir coğrafya olmaktan öte bir hafızadır. Dağ yalnızca yükselti değil; insanın unutmayı reddeden bilincidir. Bu topraklarda zaman düz ilerlemez; döner, geri çağırır, hesap sorar. Şiir ve öykü, bu çağrının dile gelmiş hâlidir.
Kafkasyalı olmak, bir kimliği taşımak değil; bir yükü omuzlamaktır. Sürgün, yalnızca bir yer değiştirme değildir: dilin parçalanması, adın eksilmesi, hatıranın gizlenmesidir. Bu yüzden söz burada masum değildir. Her kelime ya bir kaybı saklar ya da bir direnişi fısıldar.
Bu metinlerde anlatılanlar tarih kitaplarının sustuğu yerden konuşur. Çünkü resmi tarih kazananın sesiyle yazılır; hafıza ise hayatta kalanın sessizliğiyle. Şiir o sessizliğin yükselmesidir. Öykü, unutulmuş bir adın yeniden çağrılmasıdır.
Kafkas anlatısı kahramanlıkla değil, onurla ölçülür. Burada cesaret, ölmekte değil; hatırlamakta yatar. Çünkü hatırlamak, bu topraklarda en tehlikeli eylemdir. Unutmak rahatlatır; hafıza ise ağırdır ama gerçek.
Bu sayfalarda dağ konuşur, nehir tanıklık eder, rüzgâr sürgünün izini taşır. İnsan, doğadan ayrı değildir; onun devamıdır. Bir bakışta ataların suskunluğu, bir susuşta yıkılmış bir köyün adı vardır.
Dil, burada yalnızca anlatmaz; korur. Kırılmış lehçeler, yarım kalmış dualar, yarıda kesilen ninniler... Hepsi bir halkın hayatta kalma biçimidir. Şiir, dilin yarasını sarmaz; onu görünür kılar. Öykü, o yaranın içinden geçen insanı anlatır.
Bu metinler bir nostalji değildir. Geçmişe dönmek için yazılmadılar. Geçmişin hala bitmediğini göstermek için buradalar. Çünkü Kafkas hafızasında dün, bugünle aynı masada oturur.
Buraya giren okur, bir anlatıyla karşılaşmaz; bir mirasla yüzleşir.
Bu kitabı eline alan her okurun bilmesini isterim ki, burada anlatılanlar icat edilmedi; yaşandı. Aşklar, ayrılıklar, rastlantılar, beklemeler ve yarım kalmış cümleler... Hepsi gerçek hayattan, gerçek insanlardan, gerçek duygulardan.
Eserdeki Şiirler ve Öyküler: hem benim yaşadıklarımdan hem de civarımda tanık olduğum hayatlardan oluşmuş bir toplamdır. Kimi sayfalarda kendimi saklamadım, kimi sayfalarda ise kendime uzak durdum. Çünkü bazı duygular anlatılınca değil, bırakılınca tamamlanır.

Bu kitap, bir itiraf değil; bir hatırlatmadır: insan yaşadıkça yazar, yazdıkça yaşar.