İnsanlar gider hatıralar kalır...

Bir çocuğun dedesine duyduğu tarifsiz bir sevgiyle başlayan bu hikâye; yıllar sonra ölümün, acının, hatıraların ve vefanın içinde yeniden yeşermeye başlıyor.

Bir hırka, bir bisiklet... Bir çocuğun kendini güvende hissettiği bir gölge ile yollar adeta aydınlanıyor... Çünkü bazı insanlar öldükten sonra biz istemezsek hayatımızdan çıkmıyor. Evlerin içinde, eski eşyalarda, anlatılan anılarda ve en çok da insanın kalbinde yaşamaya devam ediyor. Geride kalanların umutları ise hatıralarla yeşeriyor...

Sonsuza Dek, sadece unutulmamak için değil, unutmamak için yazılmış bir kitap ama hayat yalnızca hatırladıklarımızdan ibaret de değil. Sevmenin, kaybetmenin, ihanete uğramanın, eksik büyümenin ve insanın kendi içinde kaybolmasının da büyük bir payı var.

Bazen bir başkasının yarasında kendi acımızı buluruz bazen de geçmişten kaçarken kendimize yakalanırız. Acele ederken cebimizden düşürdüklerimiz kadarız. Finalde de kimi insanlar toprağın altında kalır; kimi insanlar ise bir ömrün içinde kaybolmaya devam eder, bunu da hep geç anlarız...

Sonsuza Dek, geride kalanların, toprak altında da olsa hala birilerinin kalbinde nefes almayı başaranların hikâyesi.

Ve bazı hikâyeler, sonsuza dek sürmeli.

Bu kitap da içten içe sonsuza dek sürdürmek istediklerimizin meşalesi...