1870'lerden itibaren Türk sosyal hayatının çeşitli meselelerini ve farklı sahnelerini ele alan Türk romanı, Tanzimat sonrasında yaşanan tarihî, sosyal ve kültürel değişiklikleri etkili biçimde ortaya koyar. Toplumsal yapıdaki dönüşüm, bireyin aile, devlet ve toplumla kurduğu ilişki biçimlerine de yansır; roman ise bu ilişkiler ağını görünür kılar. Türk siyasi hayatındaki gelişmeler de romanlar için önemli konular haline gelir. II. Meşrutiyet Dönemi'nde İttihat ve Terakki Fırkası'yla başlayan partilere dayalı siyasi hayat ile Cumhuriyet'in kurulmasıyla parlamenter demokrasinin başlaması ve zaman içinde çok partili hayata geçiş denemeleri, farklı nesillere mensup yazarların eserlerinde geniş bir biçimde yer tutar. Bu durum; Türk toplumunun yeni bir medeniyet dairesine girişi karşısında "aydın sorumluluğu" taşıyan romancıların doğal bir tavrı olmakla beraber, insan doğasının da bir gereğidir. Çünkü bireyin değişen dünyaya uyum sağlama çabası, edebi yaratıcılığın en güçlü kaynaklarından biridir. Romancı, yalnızca bir tanık değil, aynı zamanda çağının ruhunu anlamaya çalışan bir yorumcudur.