Dil bir milletin hayat damarı... Kültür, bu damarlarda hayat bulur. Din de bu damardan beslenir. Rumeli'de kuruyan hayat damarlarımızın Türkçenin çekildiği yerler olduğunu gördüm. Dağ başında "Türküm Elhamdülillah" diyen bir Arnavut'un Kur'an'dan bir sure okuyarak ve benden de tasdik bekleyerek nasıl mutlu olduğunu gördüm.

Bektaşi tekkelerinin yakın zamana kadar dili Türkçe idi. Bosna Hersek, Sancak'ta çarşı pazar Türkçe idi.

Rumeli'ye ahlak dini İslam, Türk tipi olarak hakimdi. Dilimizi kurutanların coğrafyamızda gözü olanlar olduğunu gezerek gördüm. Arnavutluk Berat bizdendi ama biz onu anlamaz olduk.

**Sekellerin de bize ne kadar yakın olduğunu gördüm ama dilim dönüp konuşamadım. Hele mezarlarındaki Göktürk harfleri ile ağaç mezar başları kanımı ısıtsa da yabancıydım. Oysa Gagavuzya'da öyle mi? Ne kadar unutturulmaya çalışılsa da çarşı pazar Türk'tür, Türk. Çarşı pazarın Türkçe olması, kuruyan hayat damarlarımızın hayat bulması, her ne sebeple olursa olsun kurutmaya çalışanların da soyunun kuruması duamla kitabımı okuyucunun beğenisine sunuyorum.