Türkiye, son dönemde dış politikasında ve askeri stratejisinde yaşamış olduğu dönüşümün bir yansıması olarak hatırı sayılır bir etki kapasitesine ulaşmıştır. Denizaşırı askeri üs stratejisi de bu dönüşümün bir parçasıdır. Bu anlamda Türkiye'nin denizaşırı askerî üs stratejisi, küresel güç dengelerinde yeni bir paradigma sunmaktadır. Bu kitap, Türkiye'nin Katar'daki askerî varlığını yalnızca bir konuşlanma biçimi olarak değil, aynı zamanda karşılıklı rıza ve ortak kazanımlar temelinde şekillenen özgün bir model olarak ele almaktadır. Geleneksel üs politikalarının çoğu zaman hegemonyaya veya tek taraflı çıkarlara dayandığı bir ortamda Türkiye'nin yaklaşımı, karşılıklı kazancı, istikrarı ve güvenliği önceleyen bir stratejiye dayanmaktadır. "Üs Politikasında Türkiye Modeli" olarak kavramsallaştırılmaya çalışılan bu yaklaşım, askerî varlığın diplomatik etkileşimle birleştiği yeni bir güvenlik mimarisi anlayışı sunmaktadır. TürkiyeKatar ilişkileri de bu yaklaşımın en somut örneğini oluşturmaktadır.