Piscium Sigma'da çocuklar savaşta ölmüyor. Daha kötüsü oluyor.

Scorpius Legions için Piscium halkı fethedilecek bir düşman değil, tüketilecek bir kaynak. Şehirler boşaltılıyor, aileler toplama kamplarına sürükleniyor; korkuları ve duyguları değer biçilen tutsaklar canlı tutuluyor. Sonunda onları bekleyen şey infaz değil. Canlı canlı tüketilmek.
Çoklu evrenin başka bir köşesindeyse Karanlık Tanrı Bunmu, görünürde hiçbir sebep yokken eski dostlarını çağırıyor: Freya, Green, Emperor ve Furbie. Hiçbiri neden orada olduğunu bilmiyor. Ta ki Bunmu onlara yok edilmekte olan bir halkı gösterene kadar.

Böylece Piscium Sigma'nın kaderine, o dünyaya ait olmayan ve düzgün bir ekip oldukları bile tartışmalı bir grup karışıyor. Arthur Ocean rakibinin zihnini çözmeye çalışan bir stratejist. Green sabırlı ve ölümcül bir avcı. Emperor sorunları genellikle yeterince sert vurarak çözüyor. Freya grubun soğukkanlı aklı. Furbie ise kökeni bile başlı başına bir bilmece. Jack ile Spikes içinse savaş çok daha kişisel. Onlar yardım etmeye gelen yabancılar değil; parçalanmakta olan bir dünyanın geride bırakacağı yeni nesil.

Fakat bütün bunların altında daha eski bir şey yatıyor. Scorpius'un başındaki Eleanor için direniş yalnızca büyüyen başka bir sorun. Yine de zamanla rahatsız edici bir ihtimal beliriyor: Birileri Eleanor'un nasıl düşüneceğini biliyor olabilir. Nedeni ise savaşın kendisinden çok daha eski. Yarım kalmış bir hesaplaşma. Çünkü tarihi yalnızca hükümdarlar, ordular ve yıkılan şehirler değiştirmez. Bazen unutulmuş bir karşılaşma, verilmiş tek bir karar ya da kurtarılmış tek bir yaşam, yıllar sonra bütün bir milletin geleceğinin yönünü değiştirir.

Piscium artık yalnızca hayatta kalıp kalamayacağını değil, hayatta kalırsa neye dönüşeceğini de öğrenmek zorunda. Kanlı Hasat başladı. Ve Scorpius'un hesaba katmadığı tek şey şu: Her av, av olarak kalmaz.