Bazen bir hikâye, yazarının ona çizdiği sınırları kabul etmez. Bir karakter zihninizde öyle canlanır, çığlığı öyle duru yankılanır ki; onu birkaç sayfanın arasına hapsedip geçip gidemezsiniz. "Meral Leblebili Gazoz" romanının mütevazı bir bölümü olarak doğan "Yazgıdan Kaçış" işte tam da böyle kendi bağımsızlığını ilan etti. Bölümün kahramanı Selda, 1975'in Sivas'ında elinde ebelik çantasıyla başı dik yürümeye başladığında, bu yolculuğun artık geri dönülemez bir adalet ve direniş destanına dönüşeceği belliydi.

Zamanın zorlu Türkiye'sinde; devletin onurunu ve adaletin terazisini her şeyin üstünde tutan bir mülki amir ile kendini ülkesinin sağlık sistemine adamış çiçeği burnunda bir ebe hanımın omuz omuza verdiği bu mücadele, iftiraların gölgesinde yeşeren sürpriz bir aşka ve bir kasabanın uyanışına sahne oluyor.

Bize öğretilen öğretilerin aksine; bu hikâyede insan çaresiz bir yaprak gibi rüzgârda savrulmaz. İnsan, yüreğindeki cesaret ve sevdiklerinin duasıyla kendi kaderini yeniden yazar. Sayfaları çevirirken; daha önce adını hiç duymadığınız Akçakaya'nın karlı rüzgârını, renkli ampullerle süslenmiş meydanındaki coşkuyu ve en önemlisi dostluğun iyileştirici gücünü hissetmeniz dileğiyle...

"Karanlık ne kadar koyu olursa olsun, bir tek mumun ışığını asla yutamaz."