Kitabın elindeydi ama okuyamayacaktın, gelişigüzel bir sayfa açıp düşünmeye durdun; senden başka kim öleceği için bu denli sevinebilirdi ki? İçini bir çöl gibi yürüyen senden başka kim? Sana, her adımda meydan okuyan ölüm değil, yaşamın kendisiydi zaten. Ah! Be yaşlı güzelim, içten içe savrulan harmanım! Kendim diye diye; kendinden çıkamayanım, neyin olsa elinde, uygunsuz bulup boşa çıkarmayı beceren ustam benim. Bulunduğun hiçbir yere yerleşemedin. Daha beş yaşındaydın ilk kez evden kaçmaya yeltendiğinde. Sonralarda da bu kaçma dürtüsü seni hiç terk etmedi. Hiçbir yere gidemesen de sanki her yerde bir göçmendin. Kaça kaça en son evine kaçmış, oradan da karşı yakaya atlamak isterken yakalanmış, buraya sür güne yollanmıştın. Şimdi de hepten yok olmanın, yani temelli gitmenin taşkınlığıyla için içine sığmıyor.