"Anlatı", insanlık tarihiyle yaşıt olsa da, sosyal bilimlerdeki asıl devrimini 20. yüzyılın son çeyreğinde gerçekleştirmiştir. Sosyal bilimlerde "Anlatıya Dönüş" (Narrative Turn) olarak nitelendirilen bu paradigma değişimi, din eğitimi biliminde de yankı bulmuş ve "Anlatısal Din Eğitimi" alanını doğurmuştur. Bu çalışma, Batı'da giderek popülerleşen ve edebiyattan felsefeye ve psikolojiye uzanan disiplinlerarası bir zeminde yükselen Anlatısal Din Eğitimi'ni mercek altına almaktadır. Eser, konuyu iki temel eksende tartışır: Bir yanda kıssa ve hikâye gibi anlatısal araçların kullanımı; diğer yanda insanın "anlatısallığını" ve yaşam öyküsünü merkeze alan varoluşsal yaklaşım.