Bir Kapı Açıldı... Bir Din Doğdu.
Peygamberlik sona mı erdi, yoksa yeni bir çağ mı başladı?
Modern dünyada vahiy nasıl konuşur?

1844 yılında İran'da bir genç tüccar, insanlık tarihinin akışını değiştirecek bir iddiada bulundu:
Báb, kendisini "Tanrı'ya açılan kapı" ilan etti. Şiî-İslâm dünyasının kalbinde yükselen bu çağrı, kısa sürede bir inanç hareketine, ardından kanlı bir hesaplaşmaya dönüştü. Baskılar, sürgünler, idamlar... Ve 1850'de kurşuna dizilen bir peygamber adayı.

Fakat hikâye burada bitmedi.

Báb'ın müjdelediği isim, sürgün yollarında ortaya çıktı:
Bahá'u'lláh, 1863'te Bağdat'ta Tanrı'nın yeni tezahürü olduğunu ilan etti. Artık mesele yalnızca bir mezhep değildi; evrensel bir din iddiasıydı. Ona göre İbrahim'den Musa'ya, İsa'dan Muhammed'e, hatta Buda'ya kadar tüm büyük din kurucuları aynı ilahî hakikatin ardışık yansımalarıydı. Dinler aslında birdi. İnsanlık birdi. Dünya tek bir vatandı.

Osmanlı sürgünleriyle Akka'ya uzanan bu hareket, 20. yüzyılda Avrupa ve Amerika'da kök saldı; bugün merkezi Hayfa'da bulunan küresel bir inanç topluluğuna dönüştü. Ruhban sınıfını reddeden, kadın-erkek eşitliğini savunan, bilimi dinle uzlaştırmaya çalışan ve "insanlığın birliği"ni temel ilke ilan eden bu din; İslâmî bir zeminden doğmasına rağmen kendisini bağımsız ve evrensel bir vahiy olarak tanımlar.

Peki Bahâîlik gerçekten yeni bir ilahî çağın habercisi midir? Yoksa 19. yüzyılın çalkantılı İran'ında filizlenen teolojik bir kırılma mı?

Bu kitap, bir "kapı"nın açılmasıyla başlayan ve küresel bir inanç sistemine dönüşen çarpıcı serüveni gözler önüne seriyor. İnanç, otorite, vahiy ve modern dünya arasındaki gerilimi anlamak isteyen herkes için sarsıcı bir okuma.