Tıbbi beyhudelik, yaşamın sonunda verilen kararlar bağlamında modern tıbbın en karmaşık etik meselelerinden birini oluşturur. Özellikle yoğun bakım ünitelerinde tedavinin hastaya artık yarar sağlamadığı düşünülen durumlarda tedaviye devam edilmesi ya da sonlandırılması, yalnızca tıbbi değil, aynı zamanda etik, hukuki ve toplumsal boyutları olan bir karar verme sürecini de beraberinde getirir. Bu kitap yaşamın sonunda tıbbi beyhudelik bağlamında verilen kararları etik perspektiften ele almaktadır. Yoğun bakım hekimlerinin deneyimlerinden hareketle karar verme süreçlerinde öne çıkan etik problemleri incelemekte ve bu kararların dayandığı normatif zemini tartışmaktadır. Yaşamın sonunda verilen tıbbi kararların etik gerekçelendirilmesine ilişkin farklı yaklaşımları değerlendirerek konuya ilişkin güncel tartışmaları sistematik bir çerçevede sunmaktadır.