Alman tarihçi Karl-Eugen Wädekin'in Leipzig Üniversitesi çevresinde olgunlaşan bu incelemesi, 1416'da Karaburun Yarımadası'nda patlak veren Börklüce Mustafa İsyanı'nı ele almaktadır. Çalışma, Aşıkpaşazade ve Neşri gibi Osmanlı vakanüvisleri ile Leunclavius gibi Osmanlı tarihçilerinin Börklüce Mustafa'nın yalnızca Şeyh Bedreddin'in bir aracısı olduğu ve bu iki kişi etrafında şekillenen isyanların tek bir hareket sayılması gerektiği şeklindeki yerleşik kabulünü sorgulamaktadır. Yazar, doktriner örtüşmelere (Mehdilik iddiaları, sufiheterodoks karakter) rağmen iki hareketin örgütsel ve toplumsal köken bakımından bağımsız olduğunu öne sürmekte; her birinin kendi bölgesinin özgül iktisadi koşullarından doğduğu tezini savunmaktadır.
Kaynak kıtlığı nedeniyle yazar, sonuçlardan nedenlere giden tümevarımsal bir yöntem izlemekte; önce bölgenin Bizans'tan itibaren iktisadi tablosunu çizerek ardından bunun Bedreddin hareketiyle ilişkisini sınamaktadır. Sonuç olarak, isyanı deniz ticaretinden dışlanmış balıkçı-köylü nüfusun yerel koşullarına ve Osmanlı Devleti'nin imparatorluğa dönüşümünün yarattığı alt tabaka huzursuzluğuna bağlamaktadır.
Tarihsel maddeci yöntemi erken Osmanlı toplumsal tarihine dikkatle uygulayan çalışma, anlatı temelli tarihyazımına önemli bir katkı sunmaktadır.