Bu eser, Türkiye'de Cumhuriyet'ten günümüze Arapça öğretiminin zihniyet dönüşümünü merkeze alan özgün ve eleştirel bir çalışmadır. Cumhuriyet Dönemi Arapça Dersi Öğretim Programlarını yalnızca tarihsel bir sıralama içinde sunmakla kalmaz; bu programların  dil öğretim felsefesini, hedeflediği öğrenen profilini ve sınıf içi uygulamalara yansımasını iletişimsel dil öğretimi perspektifinden sorgulamaktadır. Kitap, dilbilgisi ve çeviri merkezli geleneksel anlayıştan iletişim, anlam ve kullanım odaklı yaklaşıma geçiş sürecini belgeleyerek Arapça öğretiminde yaşanan kırılmaları görünür kılmaktadır. Öğretim hedefleri, dört dil beceri alanları, ölçme ve değerlendirme uygulamaları üzerinden yapılan analizler hem dil eğitim politikalarına hem de öğretmen pratiğine ışık tutar.

Bu yönleriyle eser, arapça öğretmenleri, program geliştiriciler, eğitim bilimciler ve dil öğretiminde öğrenen merkezli iletişimsel yaklaşımı derinlemesine kavramak isteyen araştırmacılar için temel bir başvuru kitabı niteliğindedir.