Dilde temellenen bir sanat, yalnızca metinlere sıkışmış ya da galeri duvarlarının içine kapanmış bir sanat değildir. Kitap sayfalarının beyaz boşluğunun dışına taşan bir sanat olduğu gibi beyaz küpün ötesine taşan bir sanat da vardır. Genel olarak dil, özel olarak yazının maddeselliği (sözcükler, harfler, tipografik unsurlar ve işaretler) sanatta çok çeşitli biçimlerde ve mecralarda (basılı metin, tabela, duvar yazısı, fotoğraf, film, ses kaydı, yerleştirme, performans, deneysel müzik vb.) ortaya çıkar. Bir tarafta gerçeklik fragmanları (buluntu malzemeler, doğal nesneler, dokumalar, dergi kesikleri, etiketler vb.) ve arızi unsurlar (gürültü, hareket, koku, hata, leke vb.) geleneksel renk gereçleriyle birlikte elle ya da mekanik yöntemler aracılığıyla sanatsal üretim sürecine dâhil edilirken diğer taraftan dijital üretim tekniklerinin yaygınlaşmasıyla sanatçının atölyesine dönüşen elektronik ortamda üretilen algoritma tabanlı işler, gliçler, asemik yazılar, patafizik şiirler, videolar, dijital enstalasyonlar, veri heykelleri ve performanslarla birlikte dil temelli sanatın evreni daha da genişlemiştir. Mevcut olandan başka dünyalar, durumlar uyandıran bu üretim çeşitliliğinin temelinde yatan olgu ise sanat eserine varmanın en temel aracına dönüşen dildir. Öyle ki imgelerin dili, dildeki imgeler, imgeler ile simgelerin etkileşimi, çağdaş sanatta deneyselliğin mıntıkasıdır.
Dil temelli sanat başlığı altında, elle ya da mekanik/dijital üretim araçlarıyla iş gören sanatçıların dili ve nesneyi ele alma biçimlerini, dayanaklarını, sınırlarını, politik ve poetik tavrını ortaya koymayı amaçlayan bu çalışma ise çağdaş sanatın alternatif bir haritası olarak okunabilir. Böylesi bir haritaya bakan bir kişi, onda keşfedilmeye değer şeyler bulabilir.