Kimse sana düşünmeyi yasaklamadı. Sadece düşünmeni gereksiz hâle getirdi. Cevaplar hazır. Yollar çizili. Seçenekler işaretli. Sen sadece tıklıyorsun. Zamanla fark etmeden şunu demeye başladın: "Biri benim yerime düşünsün." Çünkü düşünmek yorucu. Çünkü yanılma ihtimali var. Çünkü belirsizlik rahatsız edici. Ve böylece insan, kendi aklını yavaş yavaş devretti.
Bu satırlar yapay zekâya karşı yazılmadı. Bu kitap, insanın kendinden vazgeçişine karşı yazıldı. Modern çağda esaret bağırmıyor. Sessiz. Konforlu. İkna edici. Kimse seni zincirlemedi. Ama zincire gerek kalmadı. Artık algoritmalar öneriyor, sistemler puanlıyor, veriler karar veriyor. İnsan ise uyum sağlıyor.
Bu kitap şunu soruyor: İnsan ne zaman düşünmeyi bıraktı? Ne zaman sorgulamaktan vazgeçti? Ne zaman özne olmaktan çıkıp kullanıcıya dönüştü? Eğer okurken sık sık "Evet, ben de böyleyim" diyorsan... Bu bir tesadüf değil. Çünkü bu kitap seni anlatıyor. Ve belki de ilk kez, sana kendini geri vermek için yazıldı.