Bu çalışma, tedvîn dönemi kıraat âlimlerinden Ebü'l-Fadl el-Huzâî (ö. 408/1017) ve onun el-Müntehâ adlı eserinin kıraat ilmindeki yerini ele almaktadır. Huzâî, yedili sistemi aşan yöntemleriyle kıraatleri özgün bir perspektifle işleyen ve İbn Mücâhid dönemi sonrası kıraat birikimine önemli katkılar sağlayan önemli bir kıraat âlimidir. Çalışmada, Huzâî'nin hayatı, dönemin sosyo-kültürel ve dinî özellikleri ile kıraat ilminin gelişimi incelenmekte; el-Müntehâ'daki kıraatler sened, metin, fonetik ve semantik boyutlarıyla değerlendirilmektedir. Elde edilen bulgular, Huzâî'nin kıraatlere yaklaşımının yenilikçi olduğunu göstermektedir. Elinizdeki bu eser, Huzâî'nin kıraat ilmindeki özgün konumunu ortaya koymakta ve kıraat tarihi literatürüne değerli bir katkı sunmaktadır.