Göç, insanlık tarihi kadar eski bir toplumsal olgu olarak kabul edilmektedir. İnsanoğlu,
yaşam serüveni esnasında bazen bireysel bazen aile olarak bazen de toplum halinde
kitlesel bir şekilde göç etmiştir. Tarih boyunca cereyan eden göçler çok farklı nedenlerle
gerçekleşmiştir. Yaşanan göç hadiseleri incelendiğinde, sebepler olarak savaşlar,
kıtlıklar, rızık kazanma kaygısı vb. etkenler karşımıza çıkmaktadır. Türkiye Cumhuriyeti
vatandaşları da yirminci yüzyılın ortalarından itibaren Türkiye'den Fransa'ya ve diğer
Avrupa ülkelerine iş bulup geçimlerini temin edebilmek amacıyla göç etmişlerdir.
1960'lı yılların başlarında bazı Avrupa ülkeleri ile yapılan iş gücü anlaşmaları kapsamında
Türkiye Cumhuriyeti vatandaşları çalışmak için bu ülkelere geçici işçi statüsünde
çalışmak üzere gittiler. Bu kapsamda ilk gidişlerin akabinde işçi transferlerinin belli bir
süre resmi olarak devam etmesine karşın daha sonraki süreçte kaçak yollarla devam
etmiştir. Bu arada farklı yollarla işçi olarak gidişler devam ederken artık ilk gidenler
5-10 yıl arasında bir çalışmadan sonra Türkiye'ye dönüşlerinin mümkün olmadığını anlamalarıyla birlikte aile birleşimi vesilesiyle eşlerini ve çocuklarını yaşadıkları Avrupa
ülkelerine getirmeye başladılar. Bu hareketlilikle birlikte Avrupa ülkelerinde, ilerleyen
yıllarda milyonlarla ifade edilen Türk vatandaşı nüfusu meydana gelmiştir. Bu toplumsal
oluşum, sosyoloji, psikoloji, eğitim, ekonomi, siyaset gibi pek çok bilim dalının araştırma
alanı olmak üzere ilgisini çekmeye başlamıştır. Başlangıcı itibariyle, geri dönüşü
olacak bir işçi anlaşması ile gidişler yapıldığından, gittikleri ülkede azınlık konumunda
yaşayacak olan işçilerin özellikle dini pratiklerini yaşamak gibi manevi ihtiyaçlarını nasıl
karşılayacaklarıyla ilgili bir hazırlık yapılmamıştı. Bu durum da artık Avrupa'da kalıcı
olan Müslüman Türkler için problem oluşturmaktaydı. İşte bu süreçte, Müslüman Türklerin
başlangıçtan bu güne yaşadıkları dini pratiklerini uygulama sorunları ve dini içerikli
sosyo-kültürel problemleri sosyolojik açıdan incelenmeye değer bir konu olmuştur.
Giriş ve iki bölümden oluşan bu çalışmada, yabancı bir kültürün ortasında dini kimliğine
sahip çıkarak o topluma uyum sağlamaya çalışan azınlık konumunda bir Müslüman
topluluğun hayat tecrübesi incelenmektedir. Araştırmanın ilk bölümünde, kimlik, entegrasyon, ırkçılık, islamofobi, din, aile vb. gibi konuyla ilgili kavramlar değerlendirilmiştir.
İkinci bölümde ise, Müslüman Türk toplumunun Fransa toplumsal alanlarında ve cami
çevrelerinde oluşturdukları diaspora bölgelerinde yaşadıkları dini tecrübeleri namaz,
başörtüsü, kıyafet vb. gibi çeşitli başlıklar altında irdelenmiştir. Bu bağlamda, kimliklerini
koruyarak uyum sağlama imkânları tartışılmıştır.