Bir coğrafyanın adı değiştiğinde, onun tarihi de değişir mi? Bir ülkenin geçmişi, yalnızca toprakların ele geçirilmesiyle değil, o topraklara ilişkin bilginin yeniden üretilmesiyle de sömürgeleştirilebilir mi?
Manan Ahmed Asif, Hindustan'ın Kaybı, Hindistan'ın İcadı adlı eserinde, Güney Asya'nın tarihine ilişkin yerleşik kabulleri sorgulayarak bu soruların izini sürüyor. Yüzyıllar boyunca farklı dinlerin, dillerin ve toplulukların bir arada yaşadığı bir coğrafyayı ifade eden Hindustan kavramının nasıl tarihsel hafızadan silindiğini ve onun yerini sömürgeci bilgi üretiminin şekillendirdiği Hindistan tasavvurunun nasıl aldığını inceliyor.
Arapça, Farsça ve Sanskritçe tarihsel kaynaklardan sömürge dönemi arşivlerine uzanan kapsamlı bir incelemeyle Asif, Hindustan'ın yalnızca coğrafi bir adlandırma değil, kendine özgü bir tarih, toplum ve siyasi aidiyet anlayışı olduğunu ortaya koyuyor. Özellikle Firişte'nin tarih yazıcılığı ile bu mirasın Avrupalı oryantalistler tarafından yeniden yorumlanmasına odaklanarak sömürgeciliğin yalnızca siyasi ve ekonomik bir hâkimiyet biçimi olmadığını, aynı zamanda geçmişi tanımlama ve tarihsel hafızayı biçimlendirme gücüne dayandığını gösteriyor.
Hindustan'ın unutuluşunu Hindistan'ın icadıyla birlikte ele alan eser, sömürgeci tarih yazımının Hindu ve Müslüman topluluklar arasında kurduğu ayrımların modern ulusal kimliklerin oluşumundaki etkilerini de tartışmaya açıyor. Böylece geçmişin nasıl anlatıldığı kadar, hangi geçmişlerin görünmez kılındığını da sorguluyor.
Hindustan'ın Kaybı, Hindistan'ın İcadı, tarih yazımı, sömürgecilik, kimlik ve kolektif hafıza üzerine düşündüren; Güney Asya'nın geçmişini alışılmış anlatıların ötesinde yeniden okumaya davet eden önemli bir çalışma.