İki Dil Arasında Bir Dünya: Osmanlı'nın Turist Rehberleri ve Kültürel Aracılık Geleneği, Osmanlı İmparatorluğu'nun uzun on dokuzuncu yüzyılda hızla artan uluslararası temasları içinde tercüman-rehberlerin oynadığı merkezi rolü kültürel, toplumsal ve bürokratik boyutlarıyla ele alıyor.

Dragomanlıktan modern turist rehberliğine uzanan bu dönüşüm, yalnızca bir mesleğin evrimi değil; bir imparatorluğun kendisini dünyaya nasıl tercüme ettiğine dair derin bir temsil tarihidir.

Kitap, nizamnamelerden arşiv belgelerine, seyahat rehberlerinden basın kayıtlarına kadar geniş bir kaynak yelpazesini kullanarak rehberliği bir kültürel aracılık pratiği, bir bilgi üretim sahası ve bir devlet stratejisi olarak konumlandırır.

Osmanlı son döneminden erken Cumhuriyet'e uzanan süreklilik ve kırılmaları karşılaştırmalı biçimde inceleyen çalışma, turizm tarihine, kültürel diplomasiye ve modern temsil politikalarına yeni bir perspektif sunmaktadır.