Bu kitap, Kur'ân'ın Müslüman varoluşundaki kurucu konumundan hareketle tefsir ilminin İslam ilim düşüncesindeki merkezî konumunu medrese müfredatı üzerinden temellendirmektedir. Kitâbsünneticmâ ekseninde teşekkül eden ilmî gelenekte, vahiy ile hayat arasındaki irtibatın nasıl tesis edildiği; bu irtibatın tefsir, hadis, fıkıh, kelâm ve dil ilimleri başta olmak üzere diğer disiplinlerin tedvinine nasıl zemin hazırladığı gibi hususlardan hareketle bu çalışma, Osmanlı medrese sisteminde tertîb-i ulûm anlayışı çerçevesinde okutulan ilimleri ve eserleri inceleyerek tefsire hazırlık sürecini analiz etmekte; müfessirin ihtiyaç duyduğu ilimler ile medrese müfredatı arasındaki yapısal paralelliği göstermektedir. Ayrıca Ulûmu'l-Kur'ân literatürü ile tefsirin mesâil sahası arasındaki ortaklık vurgulanarak tefsirin diğer ilimlerle bütünlüklü ilişkisi savunulmaktadır. Modern dönemde tefsiri diğer disiplinlerden ayrıştıran yaklaşımlara karşı, klasik tefsir telakkisinin çok boyutlu ve kuşatıcı ufku yeniden değerlendirilmektedir.