İslâm düşüncesinde mezhepleşme süreci, her fırkanın kendi rivayet ve itikad külliyatını inşa etmesini zorunlu kılmış; bu birikim ise erken dönemden itibaren tenkit ilminin gelişmesine zemin hazırlamıştır. Şia geleneğinde Ehl-i Beyt'e bahsedilen özel ve gaybi bir ilmin tecellisi olarak kabul edilen metinler arasında Mushaf-ı Fâtıma, müstesna bir konuma sahiptir. Şii muhayyilede varlığı kesin kabul edilen bu metnin, geleceğe matuf gizli bilgileri ihtiva ettiği de iddia edilmektedir.
Bu çalışma, Mushaf-ı Fâtıma tasavvurunun erken dönem rivayet kaynaklarındaki izdüşümlerini ve bu inancın bizzat Şia'nın kendi metodolojik kriterleri muvacehesinde ne derece sahih temellere dayandığını titizlikle incelemektedir. Hz. Fâtıma'nın tarihi şahsiyeti ve literatürdeki konumunun tespitiyle başlayan eser, aktarılan rivayetleri sened tenkidi, kavramsal tahliller ve muhteva tutarlılığı açısından kapsamlı bir metin tenkidine tabi tutmaktadır. Alanındaki ihtilafları ve tespit edilen yapısal çelişkileri tarafsız bir nazarla tartışmaya açan bu inceleme, Şiî rivâyet geleneğine dair özgün ve yetkin bir kaynak niteliğindedir.